Ludzie dzielą się na dwie grupy, na tych którzy najlepszy urlop spędzają na totalnym byczeniu się na plaży i tych, którzy nie usiedzą na miejscu. Ja zaliczam się do drugiej grupy i wypoczywam tylko wtedy gdy porządnie zmęczę się przemierzając stare śmieci i poznając nieznane ☺ Zostało mi to z dzieciństwa, dzięki Rodzicom- wielkim entuzjastom pieszych wędrówek, którzy co więcej spotkali się gdzieś w lesie na szlaku. Ostatnio tak sobie pomyślałam, że co jakiś czas pokażę Wam miejsca, które odwiedziłam i nie będą one tylko tłem do posta o ciuchach.
Dziś wycieczka do
Piekła Niekłańskiego, w którym ostatni raz byłam jakoś w podstawówce. W moich rodzinnych stronach w województwie świętokrzyskim jest kilka podobnych, miejsc, ale to w lesie Niekłańskim robi chyba największe wrażenie.Wędrujesz sobie lasem jak każdym innym, po drodze zajadasz jagody, a nagle z niewielkiego wzniesienia wyłaniają się kilkumetrowe skały i ciągną się przez jakiś kilometr. Żeby je wszystkie zobaczyć potrzeba minimum godziny, a największą atrakcją są na pewno jaskinie- cudowne dzieło wiatru. Te wielkie piaskowce według regionalnych legend były miejscem schadzek diabłów, które zostały zesłane na ziemie za niesumienne spełnianie swoich obowiązków w piekle.
Kompanami mojej wycieczki, byli jak za starych dziecięcych czasów rodzice i siostra. Staramy się podtrzymywać rodzinne tradycje i zawsze gdy się spotykamy ( a mieszkamy od siebie jakieś 450 km...) wybieramy się na jakąś wędrówkę:)
Następnym razem pokażę Wam moje ulubione okolice Zielonej Góry w której obecnie mieszkam.
Śpijcie dobrze!
Agata
Piekło Niekłańskie 05♥07♥2014
